Bohol en Boracay

Spoiler: dit is het laatste, maar een erg lang verhaal.

Op naar Bohol. Dat betekende helaas wel weer een lange reisdag. Eerst weer een paar uur terugrijden naar Cebu city. Vanaf daar op de ferry en daarna weer een uur in de auto. We gingen rond zeven uur weg en kwamen aan het eind van de middag aan. s ‘Avonds gingen we met de groep mee eten op het strand. Met de voetjes in het zand heb ik een heerlijke curry op. Het jammere van deze plek was wel dat Evelien en ik nog net onder een boom zaten. Hier zat een vleermuis in die net wakker aan het worden was. Waar ik dat eerst leuk en schattig vond, begon het minder leuk te worden toen hij begon te plassen. Na drie keer ondergeplast en één onder gepoept te zijn, vonden we het wel welletjes en zijn we op een andere plek gaan zitten.

Na het diner nam ik een henna-tattoo en gingen we uiteraard nog even een drankje drinken. Behalve dat wij vreselijk slecht konden poolen, viel ons ook op dat het café vol zat met westerse oude mannen en jonge Filipijnse vrouwen. Het was duidelijk te zien wie er op zoek waren en wie er graag gevonden wilden worden. Wij vonden het erg verdrietig om te zien. En omdat je zulke mannen naar mijn mening best mag shamen, is hier een foto.

De volgende dag stond er een hoop op het programma. De eerste stop was het tarsier conservationcentre. Dit zijn inimini aapjes met van die hele grote ogen. Ze zijn best bekend, omdat ze in grote hoeveelheden uit het wild geroofd werden, om na het uittrekken van hun tanden als huisdier verkocht te worden. Ze zijn namelijk erg schattig. Net zo groot als een vuist en met grotere ogen dan hersenen. Ze zijn alleen ook heel stressgevoelig en plegen nogal eens zelfmoord als ze gestresst zijn. Omdat het nachtdieren zijn, blijven ze de hele dag op dezelfde plek in de boom zitten. De verzorgers zoeken er een paar in de ochtend, die we konden bekijken. Enkel met gids, kort en heel stilletjes. We mochten niet praten of foto’s met flits maken. Omdat wij er vroeg in de ochtend waren, waren ze nog een beetje wakker. Super schattig.

De volgende stop was een restaurant en activiteitencenter waar we konden kajakken, suppen en zwemmen in een prachtig heldere rivier omringd door bos. Toen we weer terug op het land waren, aten we een lekkere lunch en leerden we daarna hoe we zelf een Filipijns toetje konden maken. We maakten een soort mix van ijs en fruit, die er bij mij niet helemaal uitkwam als het voorbeeld. Ook maakten we loempia’s met banaan, jackfruit en karamel, die heel erg lekker waren.

De laatste stop van de dag waren de chocolate hills. Deze heten zo omdat ze een deel van het jaar bruin zijn door uitdroging van de grassen. Deze periode zijn ze echter nog groen (wat ik veel mooier vind) en worden ze ook wel matcha hills genoemd. We klommen wat treden op naar het uitzichtpunt en het was een erg mooi gezicht. Ook werd ons verteld dat het een van de zeven natuur-wereldwonderen was. Net zoals nog 100 andere plekken dus. Maar mooi was het wel.

Daarna kozen Evelien en ik, net zoals veel mensen uit de groep, voor de optionele activiteit ATV rijden. Ik had het nog nooit gedaan. We mochten allemaal in ons eentje op een quad. Door de eerdere regen was het enorm modderig en werden we erg vies. Maar wat was het leuk! Veel leuker dan ik verwacht had. We reden door velden, plassen en over hobbels. Door het vele water was het veel slippen en opletten geblazen, maar daardoor extra leuk. Voor reed de gids en een oudere man uit onze groep. Daarna reden het grootste deel van de Nederlanders, waaronder wij. In ons rijtje reed iedereen door, vond het leuk en waren niet bang. Helaas bleek dat Britten hun rijbewijs bij een pakje boter krijgen. Er gebeurde van alles achter ons, maar weinig goeds. Eentje botste tegen een boom, terwijl je er zowel links als recht langs kon. Een aantal reden zo langzaam als een oma op een scootmobiel en eentje kreeg het zelfs voor elkaar om zover achter te rijden, dat ze de verkeerde kant op ging. Voor ons betekenden dit helaas dat we vaak moesten wachten. Zelfs de gids ging steeds vaker zuchten. Zoals bij veel activiteiten zouden ze de groep vooraf moeten splitsen tussen watjes en niet-watjes. Dat zou een hoop gezucht en oogrollen voorkomen.

s ‘Avonds hebben we met een aantal uit de groep in het hostel gegeten. We waren erg moe en hadden geen zin om nog weer weg te gaan. Ik at in mijn bikini en we genoten van een cocktail.

De dag erna gingen we weer naar een school. In eerste instantie waren we hier niet enthousiast over, omdat we dachten dat het gewoon aapjes kijken was. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn. De kindjes kregen twee keer per maand bezoek en dan werd er ook lekker eten meegenomen. Waar ze normaal alleen rijst eten, hadden we nu bijvoorbeeld spaghetti voor ze mee. Ook mochten ze nu het hele bezoek spelletjes doen. Eerst deden zij een spel voor, waarna wij mee mochten doen. Daarna deden wij een spel voor, waarna zij mee mochten doen. Wij kozen voor annermaria koekkoek. Ze namen het erg serieus en waren erg fanatiek.

Nadat we alle kinderen gedag hadden gezegd, was het tijd voor het volgende deel van de activiteit: de gemeenschap bezoeken waar veel van de kinderen wonen. Dit was een soort sloppenwijk boven de zee. Er waren geen wc’s, maar gaten in de vloer die op de zee uitkwamen. Alle huizen stonden op palen en de meesten waren gemaakt van bamboo. Vaak was het huis maar één grote kamer waar wel acht mensen in wonen. Hoewel de voorzieningen erg basic waren en er overal troep lag, leek de bevolking van dit kleine dorp (3000 mensen) toch vrij blij. De kinderen speelden en ruzieden wie er voorop op de foto mocht en de volwassenen zaten met elkaar te praten of verkochten wat etenswaren. Het was bijzonder om te zien. 

Het middagprogramma zou eilandhoppen zijn, maar door het slechte weer ging het helaas wederom niet door. Inplaats daarvan bezochten we een grot. In deze grot was een klein meertje. Er werd gezegd dat als je je gezicht daarin zou wassen, je er tien jaar jonger uit zou zien. Ik heb mijn gezicht drie keer gewassen, maar ik zie helaas nog geen resultaat.

We sloten de dag af met een bezoek aan een soort kinderboerderij. Het regende nog steeds en het werd ook donker, maar toch zijn we even een rondje gaan lopen. We mochten parkieten voeren uit de hand en er waren veel katten om te aaien. Ik was dus in mijn element. Mijn regenjas bleek wel erg lek te zijn, dus nu zit die in de prullenbak en heb ik weer meer ruimte in mijn tas.

Het eten bestond uit een traditioneel Filipijnse maaltijd. Bananenbladeren op de tafel en daarop allemaal verschillende soorten eten. Iedereen eet mee en met zijn handen. Er was doorgegeven dat ik vegetarisch was, maar zoals wel vaker had men niet begrepen dat kippen ook dieren zijn. Ze hadden dus ook overal kip in gestopt. Ik kon niet deelnemen aan deze interessante maar ietwat onhygiënische maaltijd, maar kreeg in plaats daarvan een bordje spaghetti. Ook helemaal prima.

De volgende ochtend zaten we al om 5:30 uur in de bus richting het vliegveld. We zouden namelijk naar Boracay gaan, maar door een gebrek aan directe vluchten, moesten we over Manilla. De vlucht naar Manilla verliep vrij vlekkeloos. Ik stapte gehaast uit het vliegtuig, want ik moest natuurlijk plassen en kreeg een paraplu aangeboden. Of de zon nou schijnt, of het een halve druppel regent, je krijgt hier altijd een uitgeklapte paraplu aangereikt, die dan weer aangepakt wordt bij de ingang 15 meter verder. Ik noem dat werkverschaffing en vind het vrij nutteloos.

Eenmaal in Manilla aangekomen, begaven wij ons naar de gate voor de volgende vlucht. Deze bleek helaas vertraagd te zijn. Hoe lang? Dat wist niemand. Het had iets met het weer te maken. Na 2,5 uur wachten, kregen wij slecht nieuws: de vlucht was gecanceld. Er was een kleine tyfoon tussen Manilla en Borocay, dus de rest van de dag mochten er geen vluchten op deze route vliegen. Waarom ze dat toen pas wisten, is ons niet bekend. We wachtten eerst op nieuws van de touroperator. Het was vrij snel duidelijk dat we de nacht in Manilla moesten blijven en er voor de volgende ochtend een nieuwe vlucht was geboekt. Wij hebben nog even gekeken of we niet ons eigen plan zouden trekken voor de laatste paar dagen en op dat eiland te blijven en naar een kustplaats te rijden, maar uiteindelijk besloten we toch met de groep mee te gaan. Maar waar de groep heen ging, was nog steeds niet duidelijk. De touroperator wilde dat de vliegmaatschappij het hotel zou betalen, maar omdat het niet hun schuld was maar de schuld van het weer, was daar onenigheid over. Ons maakte het niet uit wie er betaalde, als we maar weg konden uit het vliegveld waar we al vele uren zaten. Na nog eens 1,5 uur waren we er klaar mee en hebben we zelf een hotel geboekt. Bijna iedereen volgde, dus dat geld zullen we nog wel terugkrijgen.

Het hotel was vrij luxe. Onze tassen werden aan de deur bezorgd en voor flesjes water moesten we roomservice bellen. Iets teveel van het goede vonden wij. Maar het zwembad met bar op het dak waren dan wel weer erg naar onze smaak. Hier hebben we dan ook heel wat uurtjes vertoefd en er is menig cocktail gedronken.

Toen het etenstijd was, zijn we met een groepje in een grab gaan zitten en stapten we uit bij een winkelcentrum. De gids bleek ook niet helemaal nuchter meer, want de ‘om de hoek’, bleek 25 minuten rijden. Gelukkig had onze hele dronken oude Amerikaan een fles rum gekocht voor onderweg. Omdat hij wel hygiënisch wilde blijven, kregen we allemaal een eigen rietje om mee uit de fles te drinken. Toen onze chauffeur zei dat als de politie hem met de fles zag, hij aangehouden zou worden, heeft hij de rest maar bij de chauffeur achtergelaten.

Voor het eten straken we neer aan een tafel in het midden van de foodhall. Iedereen haalde ergens anders eten en we aten het gezellig samen op. Ik had uiteraard Thaise curry. Na het eten gingen er een aantal naar huis, maar drie anderen en ik wilden nog even een toetje halen. Onderweg naar een toetje, kwamen we een draaimolen tegen. Iemand stelde voor om er in te gaan en nog steeds wat aangeschoten, waren wij niet moeilijk te overtuigen. Er werd wel duidelijk gejudged door de medewerkers, maar dat legden we weer net zo makkelijk naast ons neer. Ons maak je niet klein.

Na de draaimolen vervolgden we onze zoektocht naar een toetje. Helaas waren we zo lang afgedwaald dat de winkels allemaal al dicht waren. We hebben erg goed en lang gezocht, maar het mocht niet baten. Zonder toetje keerden wij huiswaarts. Gelukkig had een van ons nog zure matten in de kamer, dus konden we onze honger naar zoetigheid toch nog een beetje stillen.

Of het de zure matten waren of de curry weet ik niet, maar midden in de nacht werd ik opeens wakker. Super misselijk. Evelien kon nog net vragen of het ging, voordat ik naar de wc rende om mijn hele maaginhoud eruit te gooien. Nee mensen, het kwam niet door de alcohol. Het laatste slokje had ik om 18:00 uur al gedronken en deze aanval kwam pas midden in de nacht. Nadat wat voor eten het ook was eruit was, voelde ik me ook gelijk weer helemaal goed. Raar blijft het wel.

Toen we weer braaf en op tijd bij onze gate zaten de volgende ochtend, bleek het vliegtuig weer vertraagd. De Filipijnen nemen het niet zo nauw met de tijd en dat is in alles en overal te merken. Gelukkig was het vliegtuig maar een uurtje vertraagd, dus kwamen we uiteindelijk alsnog aan in Boracay.

Aangezien we door dit alles wat krap in de tijd zaten, gingen we vanaf het vliegveld gelijk door naar een oud Filipijns dorpje. Hier leerden we hoe de Filipijnen vroeger leefden. Alles werd gemaakt van bamboo of palmbomen. Er werden (eigenlijk nog steeds) waterbuffels gebruikt voor vervoer en het werk op het land. Het hele dorpje had een beetje een archeon vibe wat ik erg leuk vond. Het is het eerste ‘levende museum’ van de Filipijnen en het biedt oudere vrouwen de kans om nog wat te doen en nog wat geld te verdienen. We konden zien en ervaren hoe de mensen daar leefden, werkten en wat hun gebruiken waren. Wij moesten zeggen dat we het er best wel aantrekkelijk uit vonden zien. De telefoon in de prullenbak en leven van het land en met elkaar. Totdat je doodgaat aan een blindedarm ontsteking natuurlijk. Dan mis je toch de moderne wereld weer.

Na het dorpje moesten we nog een klein stukje met de veerboot en kwamen we in het laatste hotel aan. We mochten niet klagen. Naast een eigen slaapkamer en badkamer, hadden we namelijk ook een hele eigen woonkamer met keuken. Na wat rondgelopen te hebben, was het tijd voor sunsetsailen. Echt sunset was het niet, want het was bewolkt en de zon was al zo goed als onder en sailen was het ook niet, want er stond geen wind. Maar toch was het leuk! Heerlijk zo op het water. Met een biertje natuurlijk.

Daarna was het tijd voor een kleine cocktail, want het was uiteraard weer eens happy hour. Vervolgens vervolgden wij onze weg naar een pleintje met allemaal etenskraampjes. Hier haalden we wat eten en terwijl we wachtten keken we naar een vuurshow. Dit keer opgevoerd door ladyboys. Weer eens wat anders.

Met ons eten en uiteraard wat drankjes, begaven wij ons naar ons appartement. Zonde natuurlijk om hier geen gebruik van te maken. Na een gezellige afterparty was het hoogtijd om te gaan slapen. Dat doen we weer eens te weinig de laatste tijd.

De volgende dag was onze ‘vrije dag’. Enorm druk dus. We begonnen sterk en rezen af naar een lokale mall. Deze was buiten en stond bekend om zijn gepersonaliseerde souvenirs. Echt iets voor mij dus. Het plan was ook om een massage te nemen. Deze zat namelijk nog in het tour budget. Bij het binnenlopen van de mall kwam er een vrouw naar ons toe. ‘Massage, massage’, riep ze. Normaal gesproken gaat niemand hier op in, was het niet dat ze precies de massage aanbood voor de prijs die wij in ons hoofd hadden. Binnen tien seconden liepen we dus mee naar de massagesalon. Volgens mij was de vrouw zelf ook erg verbaasd over haar overtuigingsskills.

Na een hele prima massage liepen we eindelijk de markt op. Eerst leek het ons erg toeristisch en viel het wel wat tegen, Maar hoe verder we liepen, hoe leuker het werd. We vonden een winkeltje waar ze souvenirs personaliseerden. Ze vroegen onze naam zodat ze die op de magneten konden schilderen, maar toen Evelien vroeg of haar naam dan Philippines mocht zijn, bleek dat ook te kunnen. Later vonden we nog een winkeltje waar je sleutelhangers kon laseren met een eigen foto. Uiteraard heb ik ook hier weer veel te veel gekocht. Ik moet wel zeggen dat de souvenirs in de hele filipijnen tegenvielen, dus al met al is het heel beschaaft gebleven.

De middag stond in het teken van een partyboot. Dit was optioneel, maar bijna iedereen van de groep ging mee. Er werden namelijk onbeperkt cocktails geschonken. We konden van een grote steile opblaas glijbaan en van het bovenste dek afspringen. Natuurlijk gingen wij als Nederlanders stiekem in een treintje van de glijbaan, waarna er maar een crewmember bij kwam staan om ons in de gaten te houden. Wij vonden onszelf gelukkig wel leuk. Na het zwemmen was het natuurlijk tijd voor dansen. Er waren ook een hoop Aziaten mee op de boot, maar net zoals met het zwemmen, deden de meesten ook al niet mee met het dansen. Dat vonden wij niet erg. Meer plek voor ons.

Na een zoektocht op het strand naar een nieuwe lever, probeerden we ons hotel te betreden. Helaas waren zowel de vloer voor de deur, als onze voeten erg nat. Ik haalde de deur, maar Evelien gleed hard uit. Als de goede vriendin die ik ben, rende ik weer naar buiten om Evelien te redden, waarbij ik ook onderuit ging. De gids wist uit paniek niet wie hij eerst moest helpen, maar wij konden alleen maar lachen. Pijn in onze rug hebben we nu wel.

Toen was het alweer tijd voor het laatste avondmaal met de groep. Het eten was niet echt lekker, maar het was wel erg gezellig. We zijn weer op zoektocht gegaan naar een toetje en dit keer was het wel succesvol. Misschien kwam dit ook wel omdat Evelien dit keer mee was en afkeurende blikken werpt als we kinderachtige dingen doen. Hoe dan ook, een geslaagde avond was het zeker.

Dan komen we alweer aan bij de laatste dag. Om 10 uur zeiden we dag tegen de meeste mensen van de groep. Toch raar als je al 23 dagen met een aantal mensen bent geweest. Gelukkig gingen er ook een paar, waaronder de gids, mee naar het vliegveld. Dat vonden wij niet erg, want de reis bestond uit tuktuk, veerboot en weer tuktuk. Voor de laatste keer konden we dus nog even achter de gids aanlopen en hoefden we niet zelf na te denken. Dat ga ik wel missen. Zeker deze laatste gids was erg aardig en goed in zijn werk.

Bij het vliegveld aangekomen, bleek onze vlucht uiteraard weer vertraagd. Gelukkig maar een half uurtje dit keer. We moesten in een bus stappen en werden vanaf de gate een heel stuk over een landingsbaan gereden, naar een vliegtuig-parkeerplaats. Het was een optocht van tien bussen achter elkaar, die gelijk vijf vliegtuigen vol stouwden. Hier moesten we nog een hele tijd wachten, waarna we ons vliegtuig in konden. 

In Manilla hadden we nog best wel wat uur overstaptijd. We hebben onze tassen bij een opstalplek geparkeerd en zijn nog even bij de Starbucks en subway gaan zitten. Helaas was er te weinig tijd om Manilla zelf nog even in te gaan.

Bij het inchecken realiseerde ik me natuurlijk weer veel te laat dat ik nog andere schoenen aan moest doen. Zittend op een karretje, probeerden Evelien en ik met man en macht mijn compressiesokken aan te krijgen. Buiten dat dit vrij ongemakkelijk was en meerdere mensen ons uitlachten, viel ik ook van het karretje af en viel het karretje bovenop mijn arm. Een beetje beschaamt en weer een flinke blauwe plek rijker, kreeg ik dan eindelijk mijn sokken en schoenen aan. Gelukkig ken ik niet zoveel gêne, maar vooral veel zelfspot. Na nog wat snacks gehaald te hebben van ons laatste geld, kon het grote wachten weer beginnen.

Dus hier zitten we dan. In ons vliegtuig naar huis. Nog een kleine tussenstop in Taiwan, maar dan al snel weer met hetzelfde vliegtuig door naar Amsterdam. Weer omringd door lange Nederlanders. Hopelijk krijgen we snel een blokje Nederlandse kaas, want dat heb ik wel gemist. Maar de rest? Nee, doe mij maar zuid-oost Azië. Evelien en ik hebben het alweer over onze volgende reis. Maar waar zou die heengaan? Sri Lanka? Suriname? Of gewoon weer naar ons favoriete land Indonesië? Ik denk dat alle drie nog wel aangetikt zullen worden. Maar nu eerst weer wennen aan de koude, natte en korte dagen in ons kleine kikkerlandje.