Orkanen in de Filipijnen

De (hele vroege) ochtend begon niet zo goed. s ‘Nachts had ik een appje gekregen dat onze geregelde taxichauffeur toch niet kon. We hoopten dus heel erg dat we zo vroeg wel een grab zouden kunnen krijgen. Met een klein sprankje stress checkten we uit en zette ik de app vast op zoeken. Tien seconden later had er al een chauffeur geaccepteerd en binnen vijf minuten stond hij voor de deur. Helemaal volgens schema kwamen we dus om half zeven op het vliegveld aan. Daar ging ook alles soepel voor de verandering. Voordat we het wisten stonden we achter de douane met een koffietje en een muffin in de hand. Hoe verder we liepen op de airport, hoe warmer het werd. Airco is kennelijk alleen voor de coole gates en niet voor de kortere vluchten gates. In de slurf naar het vliegtuig bleken we helemaal niet naast elkaar te zitten. We weten nog steeds niet waarom, want Evelien bleek een hele rij in haar eentje te hebben. Om het goed te maken kregen we dit keer wel een stempel in ons paspoort. Iets wat ons in Singapore en Indonesië onthouden was.

Eenmaal aangekomen werden we met zijn vieren op de achterbank van een grab gepropt. We leerden wat andere mensen van de groepsreis dus meteen heel goed kennen. Vanaf nu hebben we dus een groepsreis. De eerste tien dagen met 22 mensen, dan gaan er vier weg en na 14 dagen komen er juist weer wat mensen bij. In totaal duurt de reis 23 dagen en gaan we daarna meteen naar huis. Maar terug naar de grab. Eenmaal aangekomen zijn Evelien en ik naar een winkelcentrum gelopen voor een zoektocht naar haarelastiekjes. We zijn denk ik wel 15 winkels in geweest, voordat we ze gevonden hadden. Het winkelcentrum was vrij groot en al helemaal in de kerstsferen. Inclusief kerstmuziek. Erg raar als je daar in je korte broek en slippers rondloopt.

Op de terugweg naar het hostel vielen er een paar dingen op: het is veel opgeruimder dan Indonesië. Er ligt geen rotzooi op straat. Wederom zijn er overal katten en het verkeer is erg hectisch. We snappen de regels (of het gebrek daaraan) bij het oversteken nog niet.

Eenmaal terug bij het hostel hebben we de rest van de groep ontmoet en geprobeerd zoveel mogelijk namen te onthouden. Tot nu toe lijken het aardige mensen. Vooral Britten, Nederlandsers en Duitsers van redelijk onze leeftijd. Na wat simpel avondeten, dronken we nog een cocktail bij het hostel en gingen we snel naar bed. We waren allebei erg moe van de dag namelijk. We waren ook gelijk erg blij dat we deze hele reis een tweepersoonskamer hebben, waardoor we niet hoeven te socializen en onze troep overal neer konden gooien. Wat worden we toch oud en saai.

Na een voor mij erg slechte nacht, pakten we onze spullen weer in en moesten we alweer vroeg terug naar het vliegveld. Wij mogen eigenlijk niet klagen over onze moeheid, want de meesten uit onze groep hebben ook nog een jetlag om mee te dealen. Wij hadden dus wel gepaste medelijden met hen. Waar we geen medelijden mee hadden, was Tijn. De enige Nederlandse jongen uit onze groep. Zo een studententype die denkt dat de regels niet voor hem gelden en hij overal wel mee wegkomt. Hij was namelijk uit geweest de avond ervoor en sliep nog toen iedereen al in de busjes klaar zat om naar het vliegveld te gaan. Hij moest letterlijk nog uit zijn bed gehaald worden en al zijn spullen nog inpakken. Gelukkig redden we door wat handige praatjes van onze inmiddels erg gestreste gids de vlucht nog wel. Wij hopen wel dat dit eenmalig was, want zowel Evelien als ik waren not amused.

Eenmaal in het vliegtuig moesten we erg lang wachten tot we op konden stijgen. Misschien voelde het niet voor iedereen als erg lang, maar voor mij wel, want ik moest natuurlijk weer plassen. Maar net als het vliegtuig, heb ik ook de wc net op tijd gered. 

Na de lunch was het tijd voor een presentatie en een quiz met een prijs. Onze reisleider gaf ons een presentatie over de geschiedenis van de filipijnen. Deze had hij net van te voren ook al doorgestuurd. Aan het einde van de presentatie stonden de quizvragen al. Dom natuurlijk, want ik heb geen woord van de presentatie gehoord. Ik heb de tijd benut met het opzoeken van de antwoorden en deze onthouden. Toen de quiz eenmaal kwam, wist ik het antwoord op alle vragen en meer. Ik begrijp nu hoe Hermelien zich gevoeld moet hebben. De hele tijd mijn hand omhoog, maar ik kreeg alleen de beurt als niemand anders het wist. Ik won natuurlijk wel met vlag en wimpel. Ik blijf een Pieterse, dus als er een competitieve quiz gespeeld wordt, moet ik natuurlijk wel winnen. Dus bij deze: de Filipijnen bestaan uit 7.641 eilanden, is 333 jaar bezet geweest door de Spanjaarden, die ook het katholieke geloof meegebracht hebben. In 1898 werd Spanje verslagen en na bezetting door Japan en de US werden ze in 1946 onafhankelijk. En dat allemaal uit het hoofd. Ik won een sleutelhanger.

Na de lunch konden wij eindelijk in onze kamer. Helaas bleek bij binnenkomst dat de kamer helemaal nog niet schoongemaakt was. In de bedden was geslapen en er lag overal nog rotzooi. Toen we dit meldden bij de receptie, bleek er een communicatie fout te zijn geweest. Helaas, maar kan gebeuren. Nog even wachten dus. Toen we weer onze kamer in mochten, was het duidelijk dat het alleen een beetje strak getrokken was, maar niet schoongemaakt. Er lagen overal haren, de bedden en handdoeken leken niet schoon en er zat nog lippenstift aan de drinkglazen. Ietwat geïrriteerd ben ik nogmaals naar de receptie gegaan, om aan te geven dat we toch in ieder geval wel schone lakens en handdoeken wilden en dat ze dit zelf ook wel konden bedenken. Wij hebben onze bikini aangetrokken en zijn bij het zwembad gaan zitten. Voor onze alternatieve plannen was het inmiddels namelijk te laat. Om er zeker van te zijn dat we dit keer wel schone lakens kregen, heb ik met wenkbrauwpotlood op wat strategische plekken een stipje gezet. Bij terugkomst bleek het bed dit keer wel verschoond en er was stofgezogen. Dweilen en schone kopjes was nog steeds teveel gevraagd, maar daar namen we maar genoegen mee.

Bij het zwembad was het wel leuk. We leerden de groep een beetje kennen en die is toch wel erg leuk. Vooral meiden van onze leeftijd uit verschillende landen. De enige Amerikaanse man die er bijzit, lijkt tot nu toe ook nog erg acceptabel. Geheel tegen de verwachting in natuurlijk.

Naar het diner werden we vervoerd met traditionele Filipijnse busjes, wat erg grappig was, maar wel kort.

Het diner was dan weer erg lang. We moesten s middags al onze bestelling doorgeven en het duurde alsnog een uur voordat het eten er was. Tegen die tijd was ik de herrie al heel erg zat, dus zijn Evelien en ik na het eten meteen teruggelopen. Onze gids verklaarde ons voor gek, want het was wel een hele 11 minuten lopen. De rest van de groep is nog langer gebleven.

Tijdens het eten zat ik tegenover de enige irritante persoon in onze groep. Een meid die zichzelf erg bijzonder vindt en alleen maar vragen stelt zodat ze er daarna zelf over kan vertellen. Ook lacht ze irritant en doet ze heel nep aardig. Ze doet me enorm denken aan Umbridge uit Harry Potter. Tijdens het eten werden er steeds filmpjes en foto’s onder mijn neus geschoven. Op een gegeven moment noemde ik Kiki in een halve zin, maar zij kende ook een hond hoor! Waarna ik allemaal filmpjes moest kijken van de hond van de ouders van de vriend van haar zus. Juist. Boeiend.

De volgende dag zouden we naar de ondergrondse rivier gaan. Helaas was die door de afgelopen orkaan niet toegankelijk. In plaats daarvan gingen we een halve dag eilandhoppen. We zijn drie eilanden op geweest. Op het eerste eiland bleven we het langst, maar met snorkelen was er weinig te zien.

Op het tweede eiland was het eb en was er een mangrove. Dat had ik nog nooit in het echt gezien, dus ik ging op zoek naar het bijzondere bodemleven dat daar woont. Ik heb veel krabbetjes en kleine visjes gezien, maar ook mijn doel van het zoeken: mudskippers. Ik heb er wel vijf gezien! Iedereen die wel eens een David Attenborough documentaire kijkt, kent ze wel. Kleine visjes die korte periodes op lang kunnen leven. Erg cool.

Het derde eiland  was niet bijzonder en bleven we ook maar kort. Daarna reden we door naar de volgende locatie: port Barton. Dit was drie uur rijden. Toen ik bij de eerste stop een zonnebril ging kopen, vertelde de mevrouw van het winkeltje me hoe bezorgd ze was over de komende storm. Ze ging naar een evacuatiecenter, maar was erg bezorgd over haar huis en winkel. Toen we langer onderweg waren reden we juist steeds meer door de ravage van de vorige storm. Heel veel modder op de weg, landverschuivingen en soms zelfs stukken weg die afgebroken waren. Je merkt dat mensen eraan gewend zijn, maar als buitenstaander is het best heftig om te zien. Ne even wat gegeten te hebben en wat souvenirs gekocht te hebben, zijn we naar bed gegaan. Het was weer een drukke dag.