Palawan

Verrassing: de douche deed het nog steeds niet naar behoren. Ik dus maar weer naar de receptie. Daar moest ik uitleggen dat de kraan wel op temperatuuraanpassingen reageerde, maar de douche niet. De reparateurs hadden alleen de kraan getest. Spoiler: ze hebben het uiteindelijk niet gemaakt. Ze zou er wel weer iemand heen sturen, maar ik vraag me af of ze dat echt gedaan heeft.

De dag begon verder met een canopy walk. Dit is een metalen wandelpaadje met her en der een brug of een trappetje. Ik moet zeggen dat ik het niet heel veel voor vond stellen. Het was maar kort en de heen en terugweg waren hetzelfde. Evelien vond het wel veel voorstellen want die heeft hoogtevrees.

Daarna was er de optie om te ziplinen boven de zee. Wij waren daar wel voor in, maar we moesten wel erg lang wachten. Tijdens het wachten hebben we dus maar wat geluncht in een restaurantje met dit prachtige uitzicht.

Na een uur of twee was het onze beurt. Helaas mochten we niet op onze buik, maar alleen zittend. Het ging minder snel dan ik verwacht had, Maar dit gaf wel meer tijd om rond te kijken. Al met al was het wel leuk en de lage prijs wel waard, maar het was niet de adrenalinekick die ik verwacht had.

Aan het einde van de zipline moesten we terug lopen. Het was best een wandeling. Gelukkig was het eb, want we moesten naar een ander eiland lopen. Ook zijn er rivieren doorkruist. Aan het eind stond er gelukkig een fijne bar met lekkere cocktails op ons te wachten. De volgende activiteit was een full body massage van een uur. Dat was geen overbodige luxe na zoveel sjouwen met een zware rugzak.

Helemaal ontspannen stroken we neer bij het zwembad van ons hostel. Ik zeg wel zwembad, maar ik bedoel natuurlijk bar. Het was namelijk weer eens happy hour. Ik had pas twee cocktails op, of het was alweer bijna zeven uur. Het einde van happy hour. Dat kon ik natuurlijk niet laten gebeuren. Als een echte Nederlander stapte ik naar de bar om te vragen of happy hour niet een keertje verlengd kon worden. In eerste instantie kreeg ik een nee, maar na wat vriendelijk lachen werd het toch aan de manager gevraagd. En wat bleek: happy hour werd verlengd totdat ik wegging. Wie niet vraagt…

De volgende ochtend stond ik weer fit als een hoentje op. Na toch wel een goede negen uur slaap, was ik klaar voor deze lange reisdag. We begonnen met inpakken en ontbijten en zijn daarna nog even het stadje in geweest om te pinnen en snacks te kopen. Broodjes konden we niet vinden, dus werd het chips en koek voor lunch.

Om elf uur (dus half twaalf) gingen we weg. In de tuktuks met onze grote tassen. Evelien en ik vonden het heerlijk om weer even zo te reizen. Geen luxe maar gewoon zoals het echt gaat daar. Eenmaal bij de haven aangekomen, moesten we nog wel erg lang wachten op de boot. Binnen was geen plek meer, dus ik stond buiten. Op zich prima, behalve dat de zon en regen elkaar nogal afwisselden. De paraplu en waaier kwamen dan ook om en om uit de tas. Na ongeveer anderhalf uur mochten we de boot op. Omdat ik buiten stond, mocht ik ook als tweede de boot op. Dat was dan wel weer een voordeel. De boot was eigenlijk ontzettend comfortabel, waren het niet dat de golven nogal hoog waren. Gelukkig had ik al een reispilletje op, maar Evelien had nog even afgewacht of ze misselijk zou worden. Nou dat werd ze. Het reispilletje kwam te laat en ze is flink ziek geweest op de boot. Gelukkig kon ze uiteindelijk de trap naar boven beklimmen, waardoor ze achterop het dek kon zitten. Na voorzichtig nog wat reispilletjes naar binnen gewerkt te hebben, voelde ze zich eindelijk iets beter. Dat gold niet voor de rest van de groep, want er waren er een hoop heel erg misselijk. Normaal ben ik altijd heel vrijgevig met mijn reispillen, maar daardoor hebben we er deze reis van de 30 die we meehadden, nog maar 3,5 over. Dus dat wordt nog wat. Voor degenen die nu denken, ‘dan koop je daar toch nieuwe?’ Primatour is de enige die echt heel goed werkt en die koop je natuurlijk alleen in Nederland.

De zee was vrij ruig en op een gegeven moment klapte de boot zo hard op de golven dat de nooddeur naar het voorste dek open klapte. Al het water kwam naar binnen, maar gelukkig was de persoon die ervoor zat super snel met het dichtduwen van de deur. Vanaf dat moment rolde alleen ook het anker los over het dek. Ook rolde de boot zover naar de zijkant, dat ik door het raam onderwater keek. Gelukkig was dat hele ruige stuk van korte duur. De boot werd stilgelegd, de rotzooi werd opgeruimd, het anker werd vastgelegd en we konden weer verder.

Na deze ietwat avontuurlijke boottocht, kwamen we aan in El Nido. Hier hadden we een prima hotel met zelfs een werkende douche! Ik ben met een paar anderen nog even naar de duikshop geweest om te reserveren voor de dag erna en daarna was het tijd voor avondeten. Voordat we zaten was het half negen en voor het duiken moesten we weer vroeg op. We hebben snel wat besteld en meteen nadat we het ophadden, hebben we een tuktuk terug naar het hotel genomen. Snel naar bed.

Na een te korte nacht, maakte ik me klaar om voor het eerst sinds het behalen van mijn padi op mijn 24e, te gaan duiken. Vreemd genoeg was ik helemaal niet zenuwachtig. De dag bestond uit drie duiken en omdat ik al zo lang niet gedoken had, begon mijn eerste duik met een refresher. Samen met een andere meid. Ik moet zeggen dat ik vrijwel alles nog wel wist en kon. Dat viel me alles mee. Na wat oefeningen in het ondiepe water, kon onze eerste duik echt beginnen. Eindelijk weer levend koraal! Het meeste dan. Want hele stukken waren verwoest door de orkaan. Heel sneu om te zien. Vooral omdat de vissen die in het rif leefden er een beetje bij zwommen als daklozen.

We zwommen ook naar het eerste scheepswrak. Dit had ik nog nooit gezien en was erg leuk. Het hele schip was bedekt met levend koraal en ander zeeleven. We zagen onder andere een lion fish. De tweede duik gingen we naar een ander wrak. Hier konden we ook een stukje door het geraamte zwemmen en zagen we veel koraal. Na de tweede duik kwam de lunch. Deze was op de boot op een soort mini barbecue bereid en was erg lekker. Wederom Filipijns, dus rijst, groentes, vis, curry en noedels. Na de lunch was het tijd voor de derde en laatste duik. Tevens bleek dit ook de leukste. Het laatste wrak was een japans oorlogsschip van meer dan 100 meter lang. Dit wrak was nog best goed bewaard gebleven en op de bovenkant was een enorme koraaltuin gegroeid. Hier zagen we ook een cuttlefish. Deze was vrij groot en onze divemaster gebaarde ons om op afstand te blijven, terwijl hij dichterbij zwom. Ik dacht in eerste instantie dat het een haai was door het silouet, maar toen het een ontschuldige maar vrij grote inktvis bleek te zijn, kon ik wel heel dichtbij komen. Ook zagen we weer veel grote lionfish en een flinke tonijn.

 

Ook mochten we door het ruim van de boot zwemmen! Dit was beide spannend en echt een hoogtepunt. Het was best wel een stukje door het ruim heen en het was vrijwel donker. Ook was de boot zo groot, dat je de onderkant niet eens kon zien. Het was een surrealische ervaring, die me het meeste deed denken aan een rare droom. De geluiden, het licht, de bewegingsvrijheid en de algehele ervaring. Iets wat ik nog nooit meegemaakt had.

Daarna was het tijd voor de terugweg van anderhalf uur. We hadden het ondertussen vrij fris en zagen dat onze divemaster op de beste plek lag: het dak van de boot. Toen ik dat zei, wuifde hij ons gelijk over. Wij mochten ook wel op het dak liggen. Dat hoef je mij natuurlijk geen tweede keer te zeggen. We moesten alleen wel liggen, want het dak was niet zo sterk. Ietwat ongerust namen we plaats in her heerlijke zonnetje en genoten we van de veel te korte terugreis.

Eenmaal terug zijn Evelien -die de dag vooral met niks doen gevuld had- en ik met een paar anderen uit onze groep meegegaan naar een Thai. Daar zeg ik natuurlijk nooit nee tegen. Daarna was het alweer tijd voor een douche en een lang dutje.

De dag erna was het tijd voor eilandhoppen. De eerste keer ging niet door vanwege de tyfoon, maar deze keer gelukkig wel. We mochten op een mooie gele boot plaatsnemen. Het was geen grote boot, maar gelukkig was er wel net genoeg ruimte om onze kont te keren. De eerste stop was barracuda lake. Dit was een meer direct naast de zee, waar het water 80% zoet en 20% zout was. Ook leefde er een barracuda, tot Eveliens schrik. Het meer was super helder en super diep. Er waren wat mooie rotsformaties te zien en heel veel grote algeneters. We moesten wel verplicht een zwemvest aan, omdat er in 2024 iemand zo dom was geweest om zijn zwemvest uit te trekken en niet kon zwemmen. Ik noem dat survival of the fittest, maar daar doen ze hier blijkbaar niet aan.

De volgende stop waren twee lagoons, die met elkaar verbonden waren door een soort grot waar je net aan doorheen kon zwemmen. Deze waren juist 80% zout en 20% zoet water. Grappig hoe je het water dan een soort ziet mengen als je het beweegt. We hadden ook een mat van schuim mee waar een aantal mensen op konden liggen in het water. Heerlijk om af en toe tijdens al dat zwemmen even uit te rusten. De lagoons waren omringd met steile rotsen, wat een prachtig uitzicht gaf.

Lunch werd op de boot gekookt, maar aten we op een eilandje. Het was erg lekker, maar zoals elke keer in de Filipijnen: wel erg weinig. Gelukkig hebben wij ons in Indonesië goed volgegeten dus hebben we wat reserves. Na de lunch moesten we nog anderhalf uur varen, voordat we aankwamen bij onze slaapplaats. Dit was een eiland met palmbomen, hutten en tenten. Vanaf het einde van de middag waren we er helemaal alleen, met uitzondering van de Filipijnse familie die het eiland onderhoudt. Hier konden we natuurlijk ook weer een fruit-smoothie kopen, die ik met mijn zelf meegebrachte kokosrum tot een cocktail maakte. Ik durf wel te zeggen dat het de lekkerste cocktail was van de vakantie. Dat zegt nogal wat, aangezien we best wat cocktails ophebben.

Na wat simpel avondeten en een bucket-shower van zeewater, zijn we snel naar bed gegaan, want we waren weer erg moe.

De volgende dag werden we heerlijk wakker in ons hutje. s ‘Nachts was ik ook al wakker gemaakt door mijn kamergenoot, omdat er een kakkerlak van 1 cm bij ons bed zat. Ik moest hem weghalen. Toen ik zei dat ik echt mijn bed niet uitkwam en hem wel vanuit mijn bed een zetje zou geven de deur uit, ging Evelien op het bankje op de veranda staan. 1 minuut later sliep ik weer. Ik heb vernomen dat het bij Evelien wel even duurde voordat ze geen kakkerlakken meer zag als ze haar ogen dicht deed. 

Toen ik heerlijk op ons bankje deze blog zat te typen, zwom er zo maar een baby haai voorbij. Voor de liefhebbers: het was een black tipped haai van ongeveer een halve meter. Leuk om weer te zien.

Na wat ontbijt en wat relaxen, gingen we om 11 uur de boot weer op naar onze volgende bestemmingen van de dag. De eerste was coral garden, waar ik met duiken ook al geweest was. We zagen wel een zeeschildpad. Hier heb ik weer geen foto van, want jullie raden het al…..

De tweede stop was bij een van de wrakken waar ik met duiken ook al geweest was. Er waren erg veel snorkelaars dus ik was het snel zat. De rest van de tijd heb ik geoefend met luchtringen maken in het water. Aan het einde van deze reis moet ik het toch echt kunnen.

Na de lunch onder toeziend oog van de eerste apen die we hebben gezien op de Filipijnen en nadat we hebben geleerd hoe je een krab moet eten, gingen we weer op huis aan. Dit was best een stukje, waarbij Evelien en ik op de punt van de boot vooral bespraken welk eiland we zouden kopen en hoe we dan geld zouden verdienen. De plannen moeten nog verder uitgewerkt worden.

Eenmaal terug waren wij natuurlijk weer heel moe, dus hebben we ondanks onze fomo het bezoek aan de hotsprings overgeslagen. In plaats daarvan heb ik stomme dingen gedaan, zoals tas opnieuw inpakken, nagels lakken, foto’s uploaden en ga zo maar door. Wel nuttig. Vanavond is de laatste maaltijd met de groep hoe die nu is. Morgen gaan er weer zeven mensen weg -waaronder een hoop leuken- en komen er weer vijf nieuwe mensen en een nieuwe gids bij. Ik ben benieuwd.