Gili air - een eiland naar ons hart

Vanochtend hebben we weer zeer weinig gedaan. Een beetje in de schaduw zitten en onze blogs schrijven. Gelukkig waren we net op tijd op het strand voordat het mannetje met de sarongs langskwam. Ik had expres nog geen sarong gekocht gisteren, omdat ik dat oneerlijk vond tegenover dit oude mannetje. We herkenden elkaar meteen. Ik zei dat ik nu wel een sjaal wilde kopen. Na heel veel keuzestress en onderhandelen kocht ik er drie en Evelien één.

Na heel veel niks doen en blogs schrijven, was het tijd om paard te rijden. Uiteraard heb ik research gedaan en foto’s gekeken en durfde ik het welzijnstechnisch aan. Wel had ik gespecificeerd dat we lang waren. Dat was geen probleem zeiden ze, want ze hadden ook grote paarden. Wel bleken ons idee van groot en hun idee van groot nogal te verschillen. We werden opgehaald voor het hotel op het strand. Ik ging op het jonge paardje met nog al wat karakter en Evelien die al heeeeeel lang niet gereden had, ging op de kalme pony. Gelukkig zijn alle paarden op het eiland hengsten, dus ze zijn niet snel onder de indruk. Ik paste nog wel een soort van. Evelien was wel echt groot voor haar pony, maar wilde toch alleen maar stappen dus dat kwam goed uit. Er liepen twee mannen mee op teenslippers (omg zo gevaarlijk) die ze eigenlijk meteen loslieten toen ze door hadden dat we konden rijden. We gingen wat over het strand, wat langs het strand en mochten ook de golven in. Dat vonden de pony’s mogelijk iets te leuk, want we hadden aan het eind beide natte schoenen. Ook mocht ik een aantal keer galopperen. Ik ben gelukkig niet snel onder de indruk, want dat ging niet zonder slag of stoot. Mijn paardje leek het wel erg leuk te vinden en ik ook, dus dat maakte niks uit. Toen reden we langs een kantoor, want ik moest nog betalen. Helaas was de pinautomaat leeg en moest ik even wachten tot hij opgeladen was. Evelien vond het erg lang duren, dus die is ook maar even afgestapt om te komen kijken. Maar gelukkig was ik niet gekidnapt. Het duurde ons te lang, dus we konden later terugkomen om te betalen. Wat een vertrouwen. Daarna mochten we mee naar de stal en afzadelen. Ik was wel benieuwd. Het was een krakkemikkige boel, maar alles was er wel. We mochten de pony’s ook afspuiten, maar de pony’s vonden dat maar koud. Echt luxepaardjes want het water was bijna dertig graden. De pony’s in Nederland worden in de winter afgespoten met koud water. Dat is pas zielig. Maar goed, we mochten ze daarna een snack geven dus toen hadden ze het ons weer vergeven.

s ‘Avonds hebben we weer curry gegeten bij een restaurant met live muziek en fireshow. Lekker met de voetjes in het zand en een cocktail in de hand. Dat is leven hoor.

Bij de vuurshow liep er ook steeds een kindje achter zijn papa aan. Hij had een traditioneel pakje aan en was super schattig. Het valt ons ook steeds op dat de kindjes hier sowieso veel schattiger zijn. Hoe kan dat?

Dan is het alweer de laatste volle dag op gili air en dat valt ons zwaar. We hebben eerst nog wat essentials gekocht. Zoals magneten en enkelbandjes. En per ongeluk nog een t-shirt. Je zou zeggen dat dat hier niet erg is omdat het toch goedkoop is, maar dat valt tegen. Ze hebben op het hele eiland minimumprijzen waar ze zelfs met mijn onderhandelskills niet onder gaan. Ik doe gewoon elke keer mijn ogen dicht als ik betaal.

Daarna hebben we een duik genomen in het zwembad aangezien we toch al doorweekt waren van het zweet. Na het chillen bij het zwembad zat te zijn, zijn we verplaatst naar het strand om daar verder te chillen. Zwaar leven hebben wij hier. Na een cocktailtje was het voor mij dan echt tijd om nog wat van de onderwaterwereld te bekijken. Met moeite stond ik op van mijn ligbedje en trok ik mijn snorkel aan. Gelukkig was het het waard. Mijn eerste poging was op een niet zo succesvolle plek. Wel zag ik een baby black tipped haai! Van ongeveer een halve meter. De tweede plek waar ik de zee in ging bleek een stuk succesvoller. Wel moest ik eerst een heel stuk zwemmen voor ik bij dieper water uitkwam. Gelukkig ben ik Nederlands dus is zwemmen geen probleem. Toen het water eindelijk dieper werd, werd het gelijk ook erg mooi. Eindelijk weer heel veel levend koraal met alle bijbehorende gekleurde vissen. Ook heb ik twee grote zeeschildpadden gezien die lekker aan het eten waren. Geen foto, want ja, go pro vergeten.

Eenmaal terug bij Evelien wilden we nog op de foto bij de schommels in de zee, waar we de hele week tegenaan hebben zitten kijken. . Helaas waren de schommels Voor het eerst in al die dagen bezet. Twee meiden zaten er al een hele tijd. Het werd al vloed, dus het werd steeds een grotere uitdaging om er te komen. Ons uitstelgedrag maakte het dus toch nog even spannend, maar het is gelukt en niemand is gewond geraakt.

Toen het zo donker werd dat de muggen ons weg kwamen jagen van onze strandbedjes, zijn we maar weer opgestaan. Precies op tijd voor avondeten. Toen ik nog even snel in de spiegel keek, viel mij wel meteen de downside van het lekkere weer op: ik had een streep op mijn voorhoofd van mijn snorkelmasker. Niet van strakte of viezigheid, maar omdat de bovenste helft van mijn voorhoofd bruin was geworden en de onderste helft niet. Charmant. Net zoals mijn benen, die ondertussen alle kleuren hebben behalve bruin. Ons hotel betekent ook regenboog in het Indonesisch, dus het is wel toepasselijk. Rood van verbrandheid, blauw en groen omdat ik per ongeluk van mijn fiets viel en paars op mijn koraalplekken. Het is prachtig.

Het eten was wel heerlijk. We hoefden de kaart niet eens te zien, want we wisten het al: pasta pesto en een cinderella cocktail. Met live muziek en weer een fireshow.

Helaas was het toen tijd om te gaan. Gili air heeft wel ons hart gestolen. Na ons laatste ontbijtje en onze tas ingepakt te hebben, wilden we nog een stop bij de spa maken. Helaas zouden we dat niet meer echt redden voordat we de boot op moesten. Spullen inpakken en op naar de haven dan maar. Voor het eerst ooit heb ik mijn schoenen aan de buitenkant van mijn tas moeten binden. Dit is me nog nooit gebeurd en nu al na twee weken. Hoe het kan weet ik niet, want ik had alles netjes ingepakt en heb niet zoveel gekocht. Dat beloofd nog wat voor de rest van de reis dus.

Eenmaal bij de haven kwamen we erachter dat de boot helemaal niet maar twee keer per dag gaat, maar veel vaker bij verschillende maatschappijen. Jammer weer. Dan had de spa nog wel gekund. We kochten nog wat spulletjes die we niet nodig hadden en stapten daarna op de boot. Krap en vol, maar vooral ook heel koud. Waarom ze in dat soort vervoersmiddelen de airco altijd op min tien zetten blijft mij een raadsel. Na drie uur varen kwamen we aan op Bali. Daar pakten we een taxi van nog eens twee uur rijden. Het was een dure en vermoeiende reisdag. Het blijft altijd weer bijzonder hoe je zo moe kan zijn van de hele dag zitten wachten. Tijdens de taxirit kregen we toch wel flink honger. We hadden na het ontbijt namelijk nog niks gegeten. We vroegen de taxichauffeur even ergens te stoppen om eten te kopen. We stopten bij een restaurantje en boden hem ook iets aan. Na tien keer weigeren ging hij toch overstag en koos toen ook maar gelijk de nasi met zeevruchten. Onze bon was dus iets hoger dan verwacht, maar we vonden het eigenlijk wel grappig.

Tijdens de taxirit werd het wel weer duidelijk dat we op Bali waren. Niet ons favoriete eiland. Naast de normale kleine supermarktjes en kraampjes langs de weg, zagen we ook veel spa’s, tattooshops en zelfs sushirestaurants. Deze zien er natuurlijk allemaal prachtig uit en er staan alleen maar witte mensen binnen. We zijn erg benieuwd of we tussen de influencer-meiden en crypto-mannen door nog wat echte balinese cultuur kunnen opsnuiven. Maar anders is de locatie van ons huisje in ieder geval prachtig genoeg om drie dagen niet weg te gaan.