Op naar betere tijden

Het begon al goed. Op Schiphol kwam ik erachter dat ik mijn go pro, spelletjes, een zonnebril en een lange rok/broek voor in tempels vergeten was. Ik ben benieuwd wat ik nog meer ga missen.

de vlucht verliep soepel. 12 uur vliegen klinkt lang, maar toen ik na een uur even een dutje ging doen, was het opeens 2 uur vliegen. Dus zo ver is het helemaal niet.

Eenmaal op Singapore aangekomen (en zonder stempel in ons paspoort😭), zijn wij op zoek gegaan naar de beroemde waterval. Helaas kwamen we er pas ná een heel rondje vliegveld achter dat we eerst de douane door moesten. Maar het was het zoeken zeker waard.

Eenmaal in ons hotel, zijn we bij het zwembad neergeploft en hebben we een planning voor de komende dagen gemaakt.

om onszelf nog een beetje uit te putten tegen de jetlag, zijn we nog even gaan sightseeen in little india. Een wijk een stukje lopen van ons die in het teken staat van -je raadt het al- india. Toen we bijna uitsluitend mannen door de donkere straten zagen lopen, voelden we ons toch wat ongemakkelijk, maar dat was helemaal onnodig. Want in Singapore is iedereen beleefd, schoon en houdt zich aan de regels. Er wordt niet door rood gelopen en niet naar vrouwen gefloten.

we zijn aan de straatkant bij een tentje gaan zitten en hadden zoals wel vaker in Azië geen idee wat we bestelden. Maar ook zoals gewoonlijk in Azie, was het heerlijk. Ik heb mijn eerste kokosnoot van deze reis leeggedronken en had daar bij de derde keer plassen die nacht wel spijt van  maar lekker was het wel.

de volgende dag werden we met moeite wakker. Na onszelf uit bed gesleurd te hebben, zijn we naar china town afgereisd. Ik verwachtte er niet veel van, maar daar had ik me in vergist. Het was een levendige, gezellige buurt met veel leuke huisjes en marktjes. Uiteraard is mijn eerste souvenir dus al gekocht. Sommige winkeltjes lagen ook vol met voor mij bekende, maar illegale producten zoals ginseng en traditionele chinese medicijnen. Dat heb ik uiteraard niet gekocht. Op straat stonden overal machines waar je spullen en drinken uit kon trekken  ik kon niet kiezen dus kocht een vers geperste appelsap en een kokos ices latte. Beide erg lekker.

Daarna stond de flowerdome op het programma. Een grote kas waar het verbazingwekkend kouder was dan buiten  het was een soort combi van de keukenhof en de floriade  erg leuk gedaan. Na de flowerdome zijn we de naast gelegen cloud forest ingegaan. Hier was een heuse dino expositie met levende dino’s. Nu ben ik niet zo van de dino’s, maar wel van de planten en die waren er ook in overvloed. Gelukkig vindt Evelien niet snel iets irritant, want ze heeft ongevraagd erg veel feitjes te horen gekregen. Nu weet ik ook eens hoe het is om Sanne te zijn. Ik heb ook weer nieuwe plantengoals, want zoals ik mijn favoriete anthuriums en philodendrons daar heb gezien, heb ik ze nog niet thuis. Ik heb de opdracht doorgegeven aan Tino.

Als laatste op de planning stonden de beroemde giant trees. Zo noem ik ze even want ik weet niet meer hoe ze echt heten. Het zijn enorme stalen bomen met heel veel planten rond de stam. Op de grootste konden we naar boven voor een prachtig uitzicht over de stad.

Ook leerden we dat een deel van de giant trees ook dienen als schoorsteen voor de biocentrale-boiler die eronder zit. Al het groenafval dat uit onderhoud van de enorme parken komt, gaat naar de biocentrale. Dit is weer een manier om Singapore duurzamer te maken. Samen met overal drinkwaterpunten, reclames over recyclen en hergebruik, elektrische auto’s en nog veel meer. Echt een stad van de toekomst dus.

Daarna was het tijd voor avondeten. Volgens een blog die wij lazen zaten wij op dat moment in het duurste deel van Singapore (dat klopte), maar was er op een kleine loopafstand een enorm leuk pleintje met goedkope tentjes. Dat was het niet. Na ellenlang (verkeerd) lopen, -ik navigeerde- langs grote drukke wegen, over bruggen en door parken, kwamen we dan eindelijk aan. Het was wel een leuk pleintje met goedkope tentjes. Dat dan weer wel. Op de iets kortere -Evelien wist de weg nu uit haar hoofd- terugweg, kwamen we erachter dat het kennelijk bij wet verplicht is om net na zonsondergang hard te lopen in Singapore. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het net leek alsof er een hardloopwedstrijd gaande was. Wel met de finish verschillende kanten op.

Uiteindelijk kwamen we terug bij de giant trees. Net op tijd voor de lichtshow op klassieke muziek. Erg mooi en in Singapore fashion: geordend, geduldig en schoon. Iedereen zat rustig op de grond en respecteerde elkaars ruimte. Na afloop konden we zonder geduw en getrek terug naar het hotel. Net op tijd om weer uren naar het plafond te staren in de hoop dat slaap ons zou vatten.

De volgende dag stond een dagje dierentuin op de planning. Dit was mij aangeraden door meerdere collega’s. De zoo van Singapore zou dé zoo zijn. Helaas had ik al snel geen idee meer wat voor dag het was, dus had ik met tickets kopen voor de verkeerde dag gekocht. Ik heb nog steeds geen idee waar dat fout gegaan is. Gelukkig lachte de meneer bij de poortjes ons een beetje uit en liet ons toen toch naar binnen.

Het eerste Afrika deel viel ons een beetje tegen, maar de rest bleek prachtig. Goede educatie de dieren zaten goed. Alleen de zeeleeuwenshow vond ik wat minder nodig. Wederom heeft Evelien weer voldoende ongewenste feitjes te horen gekregen. Mijn favoriete dier was de woestijnvos. Super schattig en ik had hem nog nooit eerder gezien. Daarnaast vond ik de tropische kas (burgers’ zoo stijl) erg leuk. Er zaten een aantal diertjes dat beide een knaagdier of een hert konden zijn. Dat lijkt onwaarschijnlijk, maar bij nader onderzoek bleek het een mousedeer te zijn. Ik had het dus eigenlijk dubbel goed. Op een moment zagen we vliegende honden hangen, een luiaard zitten, en een tafereel waar een eekhoorn langs een leguaan probeerde te komen die op zijn tak zat. Het was een bijzonder moment. Toen we wegliepen, liepen we tegen deze staart aan.

Al met al was Singapore zoo een mooie en leuke dierentuin. Wel vonden we het jammer dat het in verschillende parken verdeeld was (een soort als bij Disney in Parijs), waardoor we niet alle dieren konden zien. De reuze panda’s en de pangolins hebben we dus moeten missen. Voor een dag was het grote park genoeg, dus ik zal gewoon nog een keer terug moeten komen voor de rest.

Uiteindelijk kwamen we weer moe terug bij het hotel. Gelukkig konden we bij het afhaalkraampje ernaast nog snel wat te eten scoren. Op de ligstoelen in de zwembadtuin hebben we onze maaltijd opgegeten en tegelijk nog wat belangrijke dingen geregeld. Zoals ons volgende hotel, de esim voor Indonesië en hoe laat we nou eigenlijk vliegen. Singapore was een geweldige start. Nu op naar het volgende land.

Na een vroege ochtend en een soepele (hoewel ons vliegtuig niet zo soepel klonk) vlucht naar Jakarta, bleek Soekarno airport geen favoriet te zijn. We moesten door immigratie, onze bagage ophalen, heel lang in de rij staan bij onze tassen wegbrengen en weer terug door de douane. En dat alles bijna zonder bewegwijzering. Gelukkig kregen we door de paniek in onze ogen af en toe wat hulp en zaten we op tijd in het vliegtuig. Mét bagage.

Sinds de laatste keer dat we in Azie waren is er kennelijk iets nieuws bedacht. Mensen vragen niet meer of ze met je op de foto mogen, maar gaan je stiekem filmen. Vaak met de selfiecamera, dus echt heel stiekem is het niet. Waar ik de foto’s helemaal niet erg vond, kan ik dit minder waarderen. In het vliegtuig bleven onze buren bezig, waarna ik hen vriendelijk heb verzocht dat te vragen en heb verteld dat stiekem filmen onbeleefd is. Als ze het nog een keer doen, gaan we terug filmen.

Na op het mini-vliegveld van Flores aangekomen te zijn en de hordes aan taxichauffeurs ontweken te hebben, kwamen wij aan bij ons hotel. Schattig en gezellig en met een eigen restaurantje. Heel fijn, want na deze lange reisdag wilden we niks liever dan eten en naar bed. Zo gezegd zo gedaan. Morgen gaan we snacks kopen en stappen we ‘s avonds op de boot waar we vijf nachten zullen verblijven. Als mijn volgende blog dus op zich laat wachten, ben ik hopelijk niet verdronken, maar heb ik gewoon geen internet. We zullen het zien.