Op de boot

Ik ben niet verdronken.

Na een hele slechte nacht waarbij ik pas in slaap viel toen de haan ging kraaien, hebben we een heerlijk ontbijt gegeten van rijst, eieren, pannenkoekjes en fruit. Daarna was het alweer tijd om uit te checken, maar hadden we nog een aantal uren voordat we de boot op moesten. Deze tijd hebben we goed gespendeerd. Ik heb een zonnebril gekocht, we hebben snacks gekocht voor op de boot en het belangrijkste: een hele tijd bij het zwembad niks gedaan. Eindelijk.

De boot was geweldig. Er waren veel zitplekken op zitzakken, een leuke crew en heerlijk eten. Ook was het fijn dat we maar met 17 reizigers waren, dus we hadden plek genoeg. Onze kamer was ook heel ruim en het bed lag erg lekker. We hadden een wc en een soort van douche, maar gek genoeg ontbrak de kraan. Kennelijk doen ze niet aan handen wassen op deze boten. Wij hopen dat de kok daarop een uitzondering is. Daarnaast maakte het het tandenpoetsen ook niet echt makkelijk, maar uiteindelijk bleek de douche de oplossing.

Op de boot zat een variëteit aan mensen. Helaas waren het niet echt leuke mensen. De meesten spraken alleen met elkaar en de helft heeft ons de hele reis niet eens een blik gegund. Het leek alsof de meeste mensen verplicht mee moesten voor een schoolopdracht. Hier zat ook het influencer koppel tussen. Zij praten niet met anderen en zaten bijna alleen maar op hun kamer. Als ze niet op de kamer zaten, waren ze bezig met content maken of zaten ze op hun telefoon of laptop. Het was erg interessant om voor het eerst influencers in het wild te zien. Zo in het echt zag het er toch een heel stuk minder leuk uit dan online, want ze leken er alleen maar te zijn voor de content en deden helemaal niet mee met de activiteiten.

Gelukkig was de crew wel leuk. We werden al snel vrienden met onze gidsen en een alleen reizende meid uit de groep mochten we ook wel. Dit resulteerde toch nog in een erg gezellige avond, waarna wij rap naar bed vertrokken.

Die ochtend moesten we al om vijf uur klaarstaan. Heftig. Wij waren als punctuele Nederlanders wel de enige die op tijd waren. Zelfs de gidsen lagen nog te snurken. Toen ook de anderen het tijd vonden om op te staan, werden we afgezet op een eiland waar we naar de top konden lopen voor de zonsopkomst. Zo een 800 nog wat treden. Duidelijk te weinig, aangezien het erg druk was met mensen die op tien verschillende plekken, in precies dezelfde poses, maar met een net iets andere achtergrond, alleen maar foto’s wilden maken. Maar na even wachten, gingen de meesten alweer snel naar beneden vanaf de top. Ik zeg de top, maar bedoel eigenlijk net onder de top, waar het pad ophield. Erg vervelend, want ik heb altijd geleerd dat je helemaal op de top moet staan voordat je weer naar beneden mag.

Eenmaal weer beneden aangekomen, dacht ik dat ik overvallen was van de hitte. Er liep namelijk een hert op het strand. Na even bij Evelien gecheckt te hebben of er inderdaad echt een hert voor me stond, kon ik mijn diermanagement skills inzetten en heb ik deze leuke foto gemaakt.

na een geweldig ontbijt van bananenpannenkoekjes en fruit, kwamen we rond 8 uur alweer aan bij de volgende stop. Pink beach, waar we konden snorkelen en relaxen. Het was mooi, maar veel koraal was dood en kapot. Erg zonde. Ook werd Evelien door een vis gebeten die ons niet in zijn territorium dulde en wist ik ter nauwe nood te ontsnappen. Daarna heb ik mijn tweede kokosnoot gekocht en hebben we heerlijk op een krakkemikkig bankje op het strand gezeten. Erg idilisch. Helaas heb ik er geen foto van omdat ik van het moment genoot. Alsdus niet de influencers naast ons die alleen maar content aan het schieten waren en op hun telefoon zaten.

Na een korte dut op het dek, kwamen we aan bij de komodovaranen. Hier konden we, met een speciale gids, een wandeling maken om de varanen te spotten. We zagen er vijf! Wel was het een klein beetje oneerlijk, aangezien de varanen meestal bij het waterpoeltje liggen te wachten om af te koelen en tot hun prooi komt drinken. De luilakken. Net als leeuwen in de droogtetijd eigenlijk. Maar met leeuwen kan je niet op de foto en met deze wel.

De laatste stop van de dag was mantapoint. We waren te laat (ik dus) voor het bootje en eigenlijk ook erg moe. We vonden het dus prima dat het bootje zonder ons vertrok. Wij hadden drie jaar geleden al een geweldige ervaring met de reuze manta’s gehad, dus vonden het wel prima zo. Toen de manta’s direct naast de grote boot zwommen, gingen we toch even op het dek staan om te kijken. Meteen keerde het kleine bootje om, om ons op te halen. Ons luid protest mocht niet baten en we moesten instappen. Zonder verwachtingen besloten we toch maar uit het bootje te springen om even te zwemmen en af te koelen. Ik had mijn snorkel nog niet op of Evelien riep al dat ik mijn hoofd onderwater moest steken. Ik luister altijd meteen, dus daar zwommen acht mantaroggen in een rijtje direct onder ons door. Enorm cool om te zien. Helaas heb ik er geen foto van omdat ik mijn go pro vergeten ben.

Na een lekker diner waar ik in de keuken mocht kijken hoe de kok speciaal voor mij een vegetarische saus maakte, hadden we nog een paar uurtje waar we erg gezellig op de punt van de boot zaten.

Een paar memorabele momenten van de avond waren de opmerking van onze gids Alfi: ‘why if I drink a lot of alcohol I am alcoholic, but if I drink fanta I am not fantastic?’ En Evelien die zei dat ze naar de wc ging. Toen niemand dit leek te verstaan, zei ze heel hard, ‘I’m going for a piss!’ De blikken die daarop volgden zullen mij m’n hele leven bijblijven.

Na een redelijk goede nacht en een ontbijtje, kwamen we aan bij coralbeach. Hier legden we niet aan, maar sprongen we vanaf de boot het water in. Er zaten alleen best wat kwalletjes rond de boot, waarop de rest erg snel afhaakte. Stoer als wij zijn, hebben wij onze snorkel aangetrokken en met een noodgang van de boot weggezwommen. Twintig meter verder zaten er namelijk geen kwallen meer. Wel was ik zo dom om mijn been tegen het koraal aan te stoten. Het koraal liep geen schade op, maar ik helaas wel. Wat een heel klein schaafje was, werd na een paar uur en zeker na een paar dagen een flink irritante plek. Ik zou het niet aanraden en gewoon van het koraal afblijven. Na even gesnorkeld te hebben en bij het trappetje van de boot nog even een paar keer door de kwallen gestoken te worden, wilden we weer verder. Helaas had de boot andere plannen. De motor deed het niet meer. Nadat we bijna het strand op dreven, werd er een nabij schip opgeroepen om ons van de kust weg te slepen. Het anker was echter nog niet ingehaald en werd ook heel moeilijk in de bocht waar de boot nu in lag. Waar iedereen eerst heel rustig was, sloeg de paniek toe, toen met man en macht het anker niet binnengehaald kon worden en het schip steeds verder het koraal indreef. Hierop kwam de kapitein die tot nu toe alleen bevelen riep, zijn cabine uit met een groot vleesmes. Hij liep rustig de trap af en sneed het touw door. Anker weg. Gelukkig stuurde hij er meteen wat mensen achteraan die, geloof het of niet, het voor elkaar krijgen om het anker op te duiken en in het kleine moterbootje te hijsen. Wij waren onder de indruk. Ook wel grappig toen een van de mannen op de terugweg heel stoer op het bankje van het bootje stond, toen de zee in pleurde en de rest van de weg hangend aan het bootje meegetrokken moest worden. Hij werd niet alleen door Evelien en mij uitgelachen, maar ook door al zijn vrienden op het bootje.

Urenlang werden we voortgetrokken door de andere (kleinere) boot, die gelukkig ook dezelfde kant op moest. Eerst was de motor alleen nat geworden en zou het zo opgelost zijn. Daarna bleek er toch iets kapot te zijn. Er werd gebeld en het nieuwe onderdeel zou bij ons ze volgende stop afgedropt worden.

Onze volgende stop was een zwart strand. Zwart van de vulkanische as. Ik had het wel eens eerder gezien, maar het blijft een mooi gezicht. Nog voordat we voet aan land konden zetten, stonden er al een handje vol mensen klaar om met ons op de foto te gaan. Wij hebben netjes gelachen en geposeerd, maar hebben daarna ook nog om een foto met ons eigen toestel gevraagd.

Daarna was het tijd voor een wandelingetje naar het dorpje dichtbij -de sigaretten van gids Alfi waren op- dus liepen Evelien en ik gezellig mee. Evelien vond dat al snel niet meer zo gezellig, aangezien we op blote voeten liepen en het pad geen blotevoetenpad was. Ik vond het allemaal heel leuk en aardig. We liepen langs tabak-akkers, bananenbomen en zwaaiende kinderen. Ook kwamen we cashewbomen tegen. Na mijn enthousiaste reactie klom gids Alfi meteen de boom in om er eentje voor me te plukken. Ik was sceptisch, want de cashew leek nog niet goed, maar de vrucht kon ik echt eten zei hij. Evelien worp me nog een afkeurende blik en noemde me een wereldreiziger op een manier die niet als een compliment klonk. Ik nam toch een hap. Lekker was het niet echt, maar ook niet echt vies. Ik besloot de cashewappel te laten voor wat het was. Ik was natuurlijk veel benieuwder naar de cashewnoot. Die vind ik normaal erg lekker. Ongebrand heb ik ze ook wel eens op en zijn ze iets minder lekker, maar mijn nieuwsgierigheid nam toch de overhand. Vol overgave probeerde ik de noot met mijn tanden uit de schil te krijgen, totdat ik een enorm bittere, enorm vieze smaak proefde. Ik spuugde het nog gauw uit, maar mijn hele mond begon al te branden. Bij navraag bleek alleen de vrucht (waarvan ik twijfelde of je hem kon eten) eetbaar te zijn en de noot (waarvan ik ‘wist’ dat je hem kon eten) niet. Kennelijk moeten cashews eerst verhit worden en zijn ze anders giftig. Bij het dorpje heb ik snel water gekocht en mijn mond uitgespoeld, maar de schade was al gedaan. Meer dan 24 uur en een cortisol pilletje van onze dokter-vriendin later, voelde het eindelijk niet meer alsof ik op een peper aan het kauwen was. Nu, vele dagen later, heb ik nog steeds een soort verbrande koortslip. Maar als je denkt dat ik nu mijn lesje heb geleerd over onbekende dingen eten, heb je het mis. Dat deed ik even later gewoon weer.

Eenmaal terug op de boot was het reparatieproces van de motor nog in volle gang. Wij childen wat op de boot, deden misschien een dutje en wachten met goede moed af. Toen de mechanics gingen eten, realiseerden we dat dat waarschijnlijk geen goed teken was. De kapitein begon te bellen. Onze gidsen liepen onrustig heen en weer en kregen ook steeds telefoontjes. Uiteindelijk kwamen dan toch echt de woorden waar we allemaal bang voor waren: de boot kon niet gerepareerd worden en we moesten mee verder op de andere boot.

Ons luid protest mocht weer niet baten en we mochten niet op onze geliefde boot blijven totdat hij weer gemaakt was. Onze crew moest wel blijven. Alleen de gidsen mochten mee. De andere boot was niet leuk. Het was juist het soort boot waar ik zo mijn best voor had gedaan juist niet te boeken. Hoewel ik normaal wel de ‘dit hoort nou eenmaal bij reizen’ mindset heb, kon ik er nu echt even niet de lol van inzien. De gids zei ook dat hij dit in zes jaar nog nooit meegemaakt had.

Behalve het influencer koppel dat opeens ‘ziek’ was en nog iemand om onbekende reden, moesten wij allemaal in de groepsruimte slapen. Deze was zo een 1,50 meter hoog en zo een 35 graden. Ook waren er maar twee wc’s aan boord en was douchen of tandenpoetsen niet echt een optie. Gelukkig konden we dat nog op onze boot doen voordat we moesten verhuizen.

Er tegenopzittend om te gaan slapen, hebben we tot half twee met de gidsen op het dek gezeten, waardoor het toch nog een soort leuke avond was. Toen we de volgende ochtend om half zes uit ons bed moesten, was dat wel even slikken.

Om half zes werden we namelijk wakker gemaakt omdat we bij het whaleshark-punt aangekomen waren. Ik had hier matige verwachtingen van, aangezien ik veel filmpjes heb gezien van massa’s toeristen op een heel klein stukje, maar ik moet zeggen dat het me best meeviel. Nadat ik half slapend mijn bikini had aangetrokken, sprong ik van de boot af het water in. Een onprettige verassing stond me te wachten in de vorm van dode kleine visjes die in mijn haar en gezicht dreven. Dit was het voer dat de vissers in het water gooiden waar de whalesharks of afkomen. Licht walgend deed ik mijn snorkel op en zwom ik richting de commotie. Hier zwommen meerdere walvishaaien best wel dichtbij heen en weer. Super imposant! Ze leken mensen echt totaal te negeren, waardoor je zelf goed op moest letten dat er niet opeens een arm in een open mond belandde. Toen het toch wel wat druk werd en mensen steeds brutaler werden, vond ik het wel welletjes en klom ik de boot weer op. Even later werd het rustig en nam toch de fomo weer over, dus ben ik er toch maar weer ingesprongen. Met de gids dit keer. Hij kon me precies de goede kant op leiden, waardoor we aan de andere kant van de walvishaaien terecht kwamen. Weg van de menigte. Echt heel cool.

Waarom vond ik het nou wel meevallen? Op internet zie je alleen maar filmpjes met hordes mensen en walvishaaien waarop het lijkt alsof ze niet weg kunnen. Maar dat kunnen ze wel. Het is natuurlijk open zee, maar het voer dwarrelt ook naar beneden, waar ze vooral zwemmen. Af en toe komen ze even naar boven om met open mond net onder de vissers te gaan hangen, maar dat doen ze zelf. De mensen zwemmen maar op een klein stukje en alleen in de bovenste twee meter. Gelukkig viel het me dus erg mee.

Daarna hebben we weer een paar uur niks gedaan op de nieuwe boot. Deze was nu supervol, dus lekkere zitplekjes waren verleden tijd. Evelien en ik hebben vooral in het gangpad buiten gezeten. Wel heeft het zin om vrienden te worden met de gidsen en crew, want later zijn wij naar de veel comfortabelere stuurhut verplaatst. Op een gegeven moment zaten alleen ik en de kapitein (en een slapende gids) er en sprong de kapitein opeens op om buiten te gaan hoesten. Zonder stuurman maakte de boot opeens een scherpe draai richting een strand. De kapitein rende snel terug en zei toen ik hem aankeek, ‘oops, almost Titanic’.

Toen we even later op de punt van de boot zaten, sprongen er opeens dolfijnen uit het water. Een hele groep zwom minuten voor de boot uit. En wij zaten op de allerbeste plek! We konden ze bijna aanraken. Dat voelde echt weer even als een cadeautje na onze pech met de boot.

De rest van de middag hebben we vrij weinig gedaan. We hebben wat plannen gemaakt voor de komende dagen en ik heb mijn teennagels gelakt. Na maar heel weinig overtuiging mocht ik ook de teennagels van de gids lakken, die toen de lak droog was vroeg of het ook waterproef was. Toen ik zei dat het wel een paar weken zou blijven zitten, raakte hij toch wel lichtelijk in paniek. Maar ik vind het een vooruitgang.

Als laatste stop kwamen we aan op een mini eilandje waar we konden snorkelen. Er was ook een bar aanwezig en een zwembad tien meter naast de zee. Het was er wel erg gezellig. Na wat cocktails zijn we toch nog maar even gaan snorkelen. We werden wel gewaarschuwd, want de twee chinese meiden uit de groep hadden net daarvoor op een zee-egel gestaan. Ik nam de waarschuwing maar half serieus, aangezien ze eerder die dagen ook al het snorkelmasker onderste boven op hadden gezet, niet echt bleken te kunnen zwemmen ook al zeiden ze van wel en de zeep die bedoeld was om het snorkelmasker niet te laten beslaan, niet hadden uitgespoeld, waardoor ze alleen maar bubbels zagen toen ze de zee in sprongen.

Nou ja, wij dus toch maar snorkelen. Het bleek een hele trieste boel. Enorm veel koraal wat nog niet zo lang dood was, gemengd met al lang verbleekt koraal en hier en daar nog een klein stukje dat zich nog vast probeerde te klampen aan het leven. Klimaatverandering op zijn mooist. Wel heb ik nog even mijn burgerlijke taak verricht en wat stukken plastic uit het koraal gehaald.

Ooo zagen we erg veel bruine rupsen/wormen/slangen met tentakeltjes als hoofd. Mijn google-skills bleken niet voldoende, dus als iemand weet wat het zijn, horen we het graag. Ze waren zo ongeveer een meter lang. Heb ik er een foto van? Nee, want ik ben mijn go pro vergeten.

Eenmaal terug op de boot hebben Evelien en ik veel geleerd van de kapitein over hoe de boot werkt. Andersom heeft de kapitein ook veel van ons geleerd over hoe hoeren en gigolo’s werken. Ach, verschil tussen wat je educatief te bieden hebt moet er zijn.

Rond 22:30 kwamen we aan bij de haven op oost-Lombok. We hadden door de wissel in boot toch besloten om die nacht in een guesthouse te verblijven. Dat was ook weer een ervaring, maar daarover meer in mijn volgende blog. Hopelijk komt die een beetje sneller dit keer.